گفت و گوهای خودمانی

... إمّا شَاکِراً و إمّا کَفُوراً

گفت و گوهای خودمانی

... إمّا شَاکِراً و إمّا کَفُوراً

همهمه

چهارشنبه, ۲۸ فروردين ۱۳۹۲، ۱۰:۱۴ ق.ظ

زمان، زمانه‌ی سخن است. زمانی که سخن‌های خوب و نیکو به اندازه‌ای زیاد شده است که جای گفته‌های پرت و پلا خالی است.(!)

در هر کجای این خاک، در هر زمان از این روزگار که باشی، سخنی می‌شنوی، می‌گویی یا می‌خوانی؛ تا جایی که برایمان تکراری شده، در ناخودآگاهمان نقش بسته، و با هر برخوردمان با این واژه‌ها، تنها به انداختن یک شمارنده در پس ذهنمان بسنده می‌کنیم، و از یاد برده‌ایم معنای تک‌تک واژه‌ها را.

تمام زندگی ما چنین شده است؛ که دیگر بیشتر چیزها را نمی‌بینیم، چون روزها و روزها از پیششان گذشته‌ایم و گرد و غبار تکرار، نه تنها چشمانمان را که همه‌ی جانمان را گرفته است؛ و دیگر شستن سهراب گونه‌ی چشمان و آب کشیدن واژه‌ها کافی نیست؛ باید سدی شکسته شود و سیلی تمام آنچه هست و نیست را در خود فرو برد و بازگرداند.

 

ریش قرمز

گفته‌های شما (۰)

سخنی یافت نشد

شما بگو

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">