گفت و گوهای خودمانی

... إمّا شَاکِراً و إمّا کَفُوراً

گفت و گوهای خودمانی

... إمّا شَاکِراً و إمّا کَفُوراً

پله‌پله تا سیب‌زمینی ...

جمعه, ۲۴ بهمن ۱۳۹۳، ۰۱:۴۹ ب.ظ

پیش‌گفتار: از ما گفتن بود - سخت نگیر بابا! - سوزنی تقدیم به خودمان.

حالا (یا دقیق‌ترش چند روز پیش) که بحث چگونگی مواجه شدن با عقاید دیگران را، به طور گذرا مورد اشاره قرار دادم، موقعیت را مناسب دیدم تا درباه یک موضوعی که چند سال و یا شاید دهه می‌باشد که در این مملکتی که دارای هزاران سال فرهنگ و تمدن است، باب شده، حرفی بزنم. اینکه به راحتی قومیت‌ها، اشخاص عمومی و خصوصی، فرهنگ‌ها، رخدادها و ... را به اسم بامزه و باحال و خنده‌دار بودن، مورد تمسخر و توهین و موضوع ساخت جک قرار می‌دهیم.

 

برای هر کدام از این موضوعات که مورد توهین واقع می‌شود می‌توان کلی حرف زد و حرف و حدیث‌ها و پرسش و پاسخ‌ها را تحلیل کرد که خود دریایی از وقت و حوصله را می‌طلبد. من اینجا قصد ندارم که به تک‌تک این موارد بپردازم، بلکه به گفتن نتیجه مشترک و کلی آن اکتفا می‌کنم.

 

نژادپرستی کار خوبی نیست، اما بی‌تفاوت شدن و فراموش کردن هویت و تاریخ خود خطرناک است. شخصیت‌پرستی کار درستی نیست، اما بی‌تفاوت شدن و فراموش کردن شخصیت‌ها و رخدادهای مهم کشوری کار خطرناکی است.

مسخره کردن قومیت، خود نژادپرستی است؛ موجب تفرقه است، موجب تحقیر است و خود آن نژاد را هم ممکن است از خودش متنفر کند. مسخره کردن بزرگان اجتماعی و دینی و سیاسی، فقط موجب تحقیر کارها و شخصیت‌های اینچنینی می‌شود. ما از توهین خارجی‌ها می‌رنجیم؟ که چرا ما را وحشی معرفی می‌کنند؟ که چرا ما یا اعتقادات و شخصیت‌ها و مقدسات ما را مورد هجمه قرار می‌دهند؟ ما خود تا چه حد به خودمان احترام گذاشته‌ایم که انتظار داریم دیگران به ما احترام بگذارند؟ از آقای شریعتی و ... گرفته تا شخصیت‌های سیاسی و انقلابی و مذهبی گذشته و یا کنونی مانند آقای خمینی و ... را مورد تمسخر قرار داده‌ایم و اگر به همین صورت ادامه پیدا کند، به مقدسات خودمان هم خواهد رسید (هرچند که از گذشته بوده، اما به طور گسترده‌تر و شدیدتر و بی‌شرمانه‌تر خواهد شد). افرادی که هر کدام چنان کاری برای این مملکت انجام داده‌اند که شرف و هویت و ناموس و استقلال این مملکت حفظ شود و به ما برسد و ما و ناموسمان زیر دست و پای هر بی‌ناموسی قرار نگیریم؛ و متفکران و سیاسیون بزرگ دنیا را به تواضع درآورده‌اند؛ در بین ما بی‌احترام و کوچک شده‌اند. دانسته و ندانسته اقدام به ساخت، تکرار و پخش جک‌ها و تمسخرها می‌کنیم. ادعای آدم بودنمان گوش خلق را کر کرده است و کوچک‌ترین رفتار آدمی که تحقیر نکردن دیگران و بالخصوص خودمان است را به راحتی زیر پا گذاشته‌ایم.

وقتی قومیت‌ها به هم توهین کنند و دو دستگی و یا چند دستگی شود، وقتی نسبت به مفاخر خود بی‌اطلاع و بی‌اعتقاد شویم، وقتی فرهنگ خود را فراموش کنیم، وقتی دستاوردهای خودمان را تحقیر کنیم (فقط چقدر جک برای ماهواره‌ی امید ساخته شد، و برخی‌ها نفهمیدند این ماهواره دارای چه ارزش‌های مختلف علمی و سیاسی و ... بود. شاید چون اصلاً نمی‌دانند ماهواره چیست، و فقط ماهواره را در حد چند شبکه سریال‌های ضد اخلاقی و آب دوغ خیاری می‌شناسند ...)، کم‌کم دامنه این بی‌تفاوتی‌ها، اعتقاداتمان، وطنمان، هویتمان، غیرتمان، ناموسمان و همه را در بر خواهد گرفت (همانطور که عده‌ای الآن به این درجه رسیده‌اند) و آن‌وقت است که هیچ چیز از این مملکت باقی‌نخواهد ماند، جز خیابان‌های زیر کِشت سیب‌زمینی (!)

 

چه از دید اخلاقی بخواهی، چه از دید ملی و اجتماعی، و چه از دید مذهبی (که موارد قبل را هم در بر دارد) این تحقیرها و تمسخرها کار بسیار نادرست، کثیف و بی‌شرمانه‌ایست، که آخر کار هم ضربه اصلی را به خودمان خواهد زد. دست‌کم می‌توانی یکی از عوامل گسترش آن‌ها نباشی ...

 

ریش قرمز

گفته‌های شما (۰)

سخنی یافت نشد

شما بگو

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">